Sinterklaasstress

Eind november van vorig jaar nam ik mezelf voor het dit jaar helemaal anders te gaan doen. De drukte die al jaren de kop opsteekt in de laatste twee maanden van het jaar zou ik dit jaar voor zijn. Ik had bedacht dat ik minstens een maand van tevoren alle sinterklaasinkopen gedaan zou hebben, we zouden op tijd lootjes trekken en ik zou mijn eigen gedicht en surprise ruim op tijd klaar hebben zodat ik de kinderen in alle rust zou kunnen helpen. Dat is vier keer ‘zou’ in één zin, en natuurlijk kwam van al deze voornemens niets terecht. Aanstaande zondag vieren we pakjesavond en dinsdag vieren mijn jongens Sinterklaas op school. Oké, de meeste cadeautjes voor pakjesavond zijn in huis, maar verder moet alles nog. De surprises, de gedichten en het zelfgemaakte cadeau dat mijn jongste in de klas krijgt. En ondertussen komt de deadline van het winternummer van de schoolkrant in zicht en staan er nog zoveel andere dingen op mijn to-dolijstje die ook echt allemaal moeten. En tussendoor moet er gewerkt worden, moeten er kinderen geholpen worden met huiswerk, naar voetbaltraining gebracht worden en hebben we ook nog een huis wat zo onderhand écht wel eens toe is aan wat schoonmaakonderhoud.

De dagen en weken vliegen voorbij en bijna wanhopig zoek ik naar schaarse momenten van even niets. ’s Avonds ben ik moe. Zo moe dat ik negen van de tien keer al voor tien uur op de bank in slaap val.

Ik weet dat ik geen uitzonderlijk geval ben. Wie ik ook vraag in mijn omgeving, iedereen heeft het druk. Alsof we in de laatste maanden van het jaar op de hielen worden gezeten. Alsof de schone lei op 1 januari betekent dat alle to-dolijstjes van het afgelopen jaar afgevinkt moeten zijn. Als je er goed over nadenkt is het zo tegenstrijdig met wat er om ons heen in de natuur gebeurt. De aarde ademt in, bereidt zich voor op de kortste dag. De natuur sterft af om onder de grond stilletjes te wachten op het voorjaar. Dieren gaan in winterslaap. En wij hollen als gekken door, leggen zo veel druk op onszelf met wat we allemaal moeten. We lijken het contact met moeder aarde kwijt te zijn met onze to-dolijstjes, Black Friday-gekte en de drang om alles te moeten, en dan ook nog goed.

Tijd voor bezinning, het is immers ook bijna advent. Bij deze ontsla ik mezelf van de plicht mijn lijstje zo snel mogelijk afgevinkt te hebben. Er zijn namelijk best dingen die ook volgende week wel kunnen. Of misschien zelfs volgend jaar. Ik adem in en dan weer rustig uit. En ik ga me verheugen op een fijne pakjesavond, met misschien geen perfect geknutselde surprises en met gedichten die wat aan de korte kant zijn en lang niet zo snedig als ik in mijn hoofd had. Maar wel met de mensen die mij lief zijn om me heen. En uiteindelijk is dat zoveel belangrijker dan vinkjes op een lijstje!

 

Annemiek Bosch werkt bij een organisatie die begeleiding en ondersteuning biedt aan kinderen en jongeren met een licht verstandelijke beperking en bijkomende problematiek. Ze is moeder van drie kinderen die op de vrijeschool zitten.