De menselijke natuur is cultuur

"Natuurvoeding is eigenlijk een misplaatste term. Het begrip cultuurvoeding zou beter op z’n plaats zijn,” vertelde een docent in onze klas tijdens de opleiding tot natuurvoedingskundige. “Cultuur is onze natuur. Wij mensen worden uitgenodigd om de aarde in cultuur te brengen.” Ik ging op het puntje van mijn stoel zitten. Ik luisterde naar het verhaal over Zarathoestra, een koning in het oude Perzië die tegelijkertijd priester was en een visioen kreeg. Het visioen vertelde dat het belangrijk is voor de aarde en voor de mensen in de toekomst om landbouw te gaan creëren. Door het bewerken van de aarde zal de aarde ontvankelijker worden voor de krachten uit de kosmos. Dat is nodig voor de ontwikkeling van onze planeet. Ik hield een traan in. Tot dan toe had ik mensen als een behoorlijk onnozel ras beschouwd. Het mensvolk dat elkaar bedriegt om geld, elkaar afslacht in oorlogen. Dat koeien, varkens en kippen uitbuit. Wat doen we hier? Verdienden we het wel om op deze mooie planeet rond te lopen? Tijdens die les vertelde iemand dat het juist om de aarde te doen was, dat we met landbouw waren begonnen. Niet omdat er niet voldoende te eten was. Niet omdat we geen zin meer hadden om te jagen en te verzamelen, maar als een gunst voor moeder aarde. In mijn ogen was er enerzijds de gangbare landbouw die de natuur naar zijn hand zette en anderzijds de biologische die rekening hield met de wetten in de natuur. Deze landbouw probeerde samen te werken met de aarde zodat we haar zo min mogelijk tot last waren. Er was vernietiging en vervuiling of er was behoud. Dat was wat wij als mensen konden doen: zorgen dat de aarde behouden blijft, haar beschermen tegen onze soortgenoten. Die middag kreeg ik onverwacht een derde optie: een spirituele landbouw waarbij de aarde als een levend geheel wordt gezien en ontwikkeling nodig heeft. En daar konden nota bene wij, mensen, bij helpen. Onze ontwikkeling zou daar mee samen lopen.

Biologisch-dynamische landbouw heeft voor ogen om iets toe te voegen aan de aarde, zodat de bodem niet wordt uitgeput, maar steeds een beetje vruchtbaarder wordt. Het gaat daarbij om processen tussen aardse krachten en krachten uit de kosmos. Deze krachten worden levenskrachten of etherkrachten genoemd, zoals de kracht van licht, warmte en aandacht. Deze kwaliteiten komen niet alleen de aarde ten goede, maar via de voeding ook ons. Deze levenskrachten stimuleren ons om een individu te zijn. Een persoonlijkheid die weet wat ze ergens van vindt, wat ze voelt en waarom ze iets doet of laat. Iemand die verantwoordelijkheid kan nemen en kan kiezen vanuit moraliteit, kan kiezen voor liefde. Precies wat van ons, in deze tijd gevraagd wordt. Omdat wij nú de mensen zijn van de toekomst van toen, toen Zarathoestra sprak.

 

Vind hier al onze bloggers