Lawaai

Onlangs zat ik met een paar oud-studiegenoten te eten, en kwam het gesprek op entertainment voor kinderen. In het dorp waar mijn gastvrouw nog niet zo lang geleden naartoe verhuisd is, is niet bijster veel te doen, vertelde ze. Dus wordt er door de dorpsgenoten regelmatig iets georganiseerd voor de kleintjes. Dit gaat steevast gepaard met keiharde muziek, meestal muziek die vooral door de ouders erg gewaardeerd wordt. Moeders met kleine baby’tjes staan dan, zo observeerde mijn vriendin, rustig naast een enorme geluidsbox, waar de zware beats onophoudelijk uit dreunen.

'Wat zou dat doen voor zo’n kindje?' vroeg ik me af. Ik heb zelf een gehoorstoornis, onder andere tinnitus oftewel oorsuizen, en hou me verre van alles wat lawaai is. Ik kan me dus ook geen onbevooroordeelde mening vormen. Maar als ik me inleef in een klein kindje dat nergens naartoe kan en niets anders kan doen dan het geluid te doorstaan, word ik heel verdrietig. Ik heb bij onze eigen dochter wel eens geobserveerd bij een orgelconcert hoe dat ging. We waren in Vlissingen bij een orgelconcert met muziek van Bach. Prachtig, en zelfs voor mijn gehoor goed te doen. Onze dochter was twee, en vond het moeilijk om stil te zitten, omdat ze eigenlijk graag op de muziek wilde bewegen. Tot het laatste orgelwerk; een moderne variatie op een van Bachs orgelwerken. Een enorme kakofonie aan geluid! Ik wilde zelf eigenlijk gillend wegrennen, maar dat doe je niet als nette volwassene. Onze dochter keek ons stomverbaasd aan en viel prompt in slaap, alsof ze de slaap aangreep om zichzelf te beschermen. Zou dat bij alle jonge kinderen zo werken? Of zouden ze de overmaat aan geluid niet meer horen als ze er eenmaal aan gewend zijn? De kinderen in mijn klas hebben het door mijn gehoorproblemen niet altijd even makkelijk. Als ze een blokkentoren hebben gebouwd, mogen ze die niet zomaar omgooien, maar moeten eerst mij waarschuwen, zodat ik mijn maatregelen kan nemen: de klas uitlopen of mijn vingers in mijn oren doen. Ze moeten in de klas hun ‘binnenstem’ gebruiken, zoals ik dat noem, oftewel ze mogen niet tegen elkaar schreeuwen. Dat lijkt ontzettend moeilijk voor kleuters te zijn, want ze praten altijd tegen elkaar alsof de ander aan de overkant van de gracht staat. Omdat ze aan mij niet kunnen zien dat er iets met mij is, is het extra moeilijk om te onthouden, en voel ik me wel eens een kapotte grammofoonplaat.

Nog even terugkomend op kleine kindjes en het lawaai dat ons omringt in onze maatschappij: ik weet wat het is om tinnitus te hebben, dus ik roep jonge ouders op om alsjeblieft voorzichtig om te springen met het gehoor van hun kroost.